Leeg
Als je met iedereen bent,
behalve met mij,
ben je met niemand.
Als je met niemand bent,
behalve met mij,
ben je met iedereen.
Wees iedereen,
in plaats van dat je druk bent met iedereen.
Als je zoveel wordt,
ben je niets.
Ben je leeg.
— anoniem toegeschreven aan Rumi
Waar stilte begint
Dit vers spreekt een waarheid uit die ik dagelijks herken. Het raakt aan de kern van mijn praktijk,
omdat het in alle eenvoud verwoordt welke weg ik samen met mijn cliënten ga:
van de buitenwereld naar het innerlijk zijn, van ruis naar rust, van drukte naar leegte,
van complexiteit naar eenvoud, van iedereen naar het zelf.
Daar, in die stilte, ligt de bron van elke authentieke ontmoeting.
Toch raken we die plek soms kwijt.
Hoe we onszelf verliezen
In een wereld waarin we ons voortdurend richten op de andere en het andere – op presteren, meedraaien, voldoen – missen we soms de gevoeligheid voor onszelf – voor onze bron.
Wanneer die innerlijke bedding wegvalt, gaan we instinctief grijpen naar wat buiten ons ligt.
Met onze honger naar bevestiging en bevrediging proberen we ons uit het gevoel van onvervuldheid te tillen, maar zakken we ongemerkt alleen maar dieper weg in vervreemding.
In diezelfde reflex verliezen we onszelf: we zijn druk in het connecteren, zonder werkelijk verbonden te zijn. We zijn aanwezig, zonder aandacht.
En precies daar begint de weg terug.
Van binnen naar buiten en terug
Wie de weg terug naar binnen vindt, en zichzelf werkelijk ontmoet, vindt opnieuw verbinding met buiten, met het grotere geheel, met de andere en het andere.
Want juist in de stilte, in de leegte, ontstaat ruimte voor echt zijn en voor ontmoeting.
Zo effent innerlijke aanwezigheid het pad naar universele verbondenheid.
Van daaruit wordt het vanzelf stiller in ons, en kunnen de vragen eindelijk oplichten.
Hier vinden de wensen die er werkelijk toe doen hun antwoord. Vanuit deze verbondenheid krijgt het leven een nieuwe richting, en ontwaakt de vraag die ons diep van binnen beweegt: wat zoek ik ten diepste?
Zo ontvouwt zich een zoektocht die naar binnen leidt.
Wanneer zoeken naar binnen keert
Zoeken
Ik zocht altijd
en ik ben nog steeds een zoeker.
Maar ik ben gestopt
met almaar zoeken in boeken
en in sterren.
Ik luister nu naar mezelf,
en zoek
in mijn geest, in mijn lichaam.
– Kader Abdolah, Wat je zoekt zoekt jou, een mystieke reis door het leven van de Persische dichter Rumi, Prometheus 2024.
Wie de stilte van deze zoektocht betreedt en luistert naar zichzelf, ontdekt dat zoeken niet louter een uitwaaierende beweging naar buiten is, maar begint bij een concentrische beweging naar binnen. Vanuit deze innerlijke aanwezigheid krijgt elke stap, letterlijk en figuurlijk, richting en helderheid, en nodigt uit om in contact met de ander en de natuur aanwezig te zijn.
Dit vormt de kern van wandelen als methode.
Waarom wandelen meer is dan bewegen
Wandelen brengt ons eerst naar buiten, naar de natuur en de medemens, en kan ons, als we aandachtig zijn, weer naar binnen leiden, naar de plek waar adem, lichaam en bewustzijn elkaar raken. In dat voortdurende heen-en-weer tussen waarnemen en voelen komt zowel je lichaam als je denken in beweging. Zo groeit wandelen uit tot meer dan een vorm of activiteit: het wordt een methode.
Door die ritmische wisselwerking tussen stappen, voelen en denken ervaren mensen hoe innerlijke rust hen helpt de buitenwereld bewuster en evenwichtiger tegemoet te treden.
In mijn werk als wandelmentor, wandelcoach en bemiddelaar zie ik hoe juist die dubbele beweging mensen helpt om de woelige buitenwereld tegemoet te treden zonder zichzelf te verliezen.
Innerlijke aanwezigheid wordt dan een betrouwbaar anker: een plek waar helderheid oplicht, moed groeit, mildheid ruimte krijgt en richting zichtbaar wordt.
Wat binnen groeit, straalt naar buiten en verbindt onze innerlijke kracht met de wereld: in hoe we zorg dragen voor elkaar en voor de natuur. Vanuit die verbinding kan wat in leegte en stilte groeit, weerwerk bieden aan de hardheid van de tijd.
