Bijeenkomst in de kapel
Onder een windstille, open hemel en bij het licht van de volle supermaan stapten we op 5 november de nacht in. Langzaam, aandachtig en ontvankelijk begon een klein gezelschap – warm en veilig – aan zijn stiltepad.
Bij valavond verzamelden we in de charmante kapel Notre-Dame du Rond-Chêne, tussen de velden van het Waals-Brabantse Beauvechain.
Na een verbindende, reflectieve uitwisseling over wat ons die avond daarheen bracht, wat we hoopten te ervaren de komende vier uur en wat ieder van ons nodig had om aanwezig te kunnen zijn, lieten we onze woorden voor even rusten. Verzen van Pablo Neruda begeleidden dat eerste zwijgen.
Eens vertrokken, werden we langzaam in de ban van het ons omringende maanlandschap gezogen. Geleidelijk concentreerden we ons op wat hoorbaar wordt wanneer de wereld haar stem dempt, op wat zichtbaar blijft wanneer ze ook haar licht dimt, op wat voelbaar wordt wanneer de nacht zich langzaam om ons heen sluit.
Stilte en maanlicht
Zo werden nacht en stilte onze bondgenoot. In hun bijzijn vervaagden de grenzen van wat ieder van ons beleefde. Al snel vloeiden onze indrukken in elkaar over: wat de één opmerkte of voelde, vond ook zonder woorden weerklank bij de ander.
Tijdens onze inleidende beschouwingen hadden we het al uitgesproken: we zochten stilte, donkerte en het licht van de maan.
Onderweg ontmoetten we ze alle drie. Daarmee werd de maan derde bondgenoot: helder, groot, bijna tastbaar. Onze gids, die ons liet vertragen, verwonderen, verstillen.
Hel als een lamp verlichtte ze onze weg door velden en langs holle wegen – paden die hun geheimen slechts met de aandachtige wandelaar delen.
Op het echoënde ritme van onze passen stapten we zwijgend door de nacht, terwijl in ons de verwondering groeide over geluiden en lichtspel.
Wandelen in het ritme van de nacht
In ons zwijgen bemerkten onze oren hoe menselijke bedrijvigheid nooit helemaal stilvalt: het gezoem van overvliegende vliegtuigen, vroomende automotoren in de verte en doorwerkende tractors op het veld.
Dieren daarentegen lieten zich die avond eerder spaarzaam horen, al werden we hun nachtleven wel gewaar: fladderende vleermuizen, het silhouet van een uil, gekras van kraaien en hier en daar geritsel aan de grond.
Onze eigen voetstappen werden deel van een orkest. Aanvankelijk luid en lomp, bijna indringerig, alsof we de nacht verstoorden. Gaandeweg vonden ze hun cadans. Wie even achterbleef om een indruk te laten inwerken of om de maan te fotograferen, liet een haast voelbare leegte vallen – subtiel maar onmiddellijk opgemerkt. Zo werd zwijgen een vorm van vertrouwdheid.
Maanlicht en holle wegen
In de holle wegen toonde het maanlicht haar pracht: aan de takken zilverwitte laatste blaadjes, aan de grond een glinsterende laag herfstblad die bij momenten leek op een vers fijn sneeuwtapijt.
En dan de lange maanschaduwen die wij onverwacht wierpen.
De wereld was ontdaan van kleur, alsof een kleurendief gepasseerd was en zij nu in zwart-wit gekleed stond. Wat restte was een fijne potloodtekening in een waaier van delicate grijsschakeringen – pure schoonheid en tegelijk ook een tikkeltje ontwrichtend. Want, zoals we achteraf vaststelden, we zouden kleur missen in ons dagelijks leven.
En nog iets viel ons die nacht op.
Hoe snel de maan zich verplaatste! Eerst groot en dichtbij, klom haar volmaakt ronde schijf zichtbaar omhoog. Uiteindelijk kleiner en verder weg, maar nog steeds prominent aanwezig. We konden er niet van weg kijken, haar licht bleef onze aandacht trekken, onze trouwe gids door deze nacht.
Terug in de kapel
De avond eindigde waar hij begonnen was, in de intieme kapel.
De warmte van een kop appelsap met speculaas, samen met gedichten van Johanna Kruit, liet de verwondering nog even nazinderen.
Dat alles maakte van deze Avondzin een #andereschoenen stiltewandeling om te koesteren en om volgend jaar opnieuw te beleven.
Omdat nacht, stilte én maan samen iets openleggen wat overdag soms ondergesneeuwd raakt: aanwezigheid en verwondering.
Noteer alvast 24 november 2026 in jouw agenda, want dan is er opnieuw een volle supermaan.
Wat een warme en treffende terugblik. De stilte, het maanlicht en de zachte verbondenheid van de groep komen prachtig tot leven. Een avond die duidelijk rust bracht én raakte. Het was alweer een mooie ervaring. Dankjewel! Graag tot een volgende… 😉
🙏Zo fijn om te lezen, Klaas, en de volgende staat al ingeroosterd 🙂