De regelmaat van mijn voetstappen
Waar herinnering woont Prarayer is een wel echt kleine hameau, een kleine gemeenschap op het einde van de vallei en op redelijke hoogte (ruim 1900 m). Wie er woont brengt de winter door in het lager gelegen Bionaz of eerder nog in Valpelline. De weduwe – steeds in het zwart gekleed – baatte het enige hotel uit en is al lange tijd geleden overleden. Nu staat het hotel al langere tijd verlaten en roept alleen…
Joie de vivre – een houdgreep van de herfst
Over vallen, vasthouden en verwonderd blijven kijken Ik geraak niet weg van Erich Kästner. Het proberen heeft geen zin. Dat komt ervan wanneer Duitsminnende vriend(inn)en van de poëzie je wereldje binnendringen. Ik die dacht dat de Duitse literatuur begint en eindigt met Hermann Hesse. Vergis u niet, lezer, ik denk dat nog steeds, maar ik geraak niet weg van Kästner, van “Die 13 Monate”, van “Der Gang fur die Hunde” en van “Doktor Erich Kästners…
We nemen je mee – met ZOMERZIN
Nun hebt das Jahr die Sense hochund mäht die Sommertage wie ein BauerWer sät, muss mäen.Nichts bleibt, mein Herz. Und alles ist von Dauer. – uit Der August van Erich Kästner Toen hij op het tuinmuurtje zat en als jongeling uitkeek over de stroom en de stad: Dresden zal duren; niets blijft, maar het water, de stroom, de stad… zal duren.Zijn daar de verzen voor Die dreizehn Monate gevonden? Wellicht: op een muurtje zitten en…
Wanneer de Muze meewandelt…
Poëtische inspiratie tijdens een winterse prospectiewandeling door Bierbeek IK NEEM JE MEE Ik neem je mee op winterreis Langs de Eggestraet, de holle weg met de Oude gegroefde eiken, Overheen de Wengeldoren En langs het Bordingenhof. Onder onze voeten kraakt en kreunt De bevroren Kalverweg Hier en daar breekt het ijs, Maar onverstoord vliedt vlijtig de beek, Zingt een kabbelend lied en dat Sinds mensenheugenis en langer. De wezel vlucht verschrikt Naar nog rustiger oord:…