Stilte in de storm — een mijmering voor Dag van de stilte
De herfst lijkt onbesuisd.
Wind wakkert aan. Regen slaat in je gezicht. Bladeren laten zich massaal van de bomen rukken en de natuur lijkt in korte tijd prijs te geven wat maandenlang groeide. Het heeft iets onstuimigs. Iets roekeloos zelfs.
De herfst aarzelt niet. Ze doet wat ze te doen heeft. De stormen steken op, de bladeren vallen, de takken breken, het licht trekt zich terug.
Onbesuisd, zou je kunnen zeggen. Maar roekeloos? Nee.
Roekeloosheid is iets menselijks: de waan van de dag volgen, handelen zonder het grotere verband te zien.
Dag van de stilte — stilte in de storm
Vertraag. Neem afstand en je ziet meer dan de herfststorm alleen. Maak ruimte voor wat zich toont en om aandacht vraagt. Dan wordt zichtbaar wat onder de schijnbare wanorde beweegt: de cyclus die de natuur voltrekt.
Wij zien duizenden bladeren tegelijk vallen en ervaren daarin wanorde. Maar het blad dat valt, is niet verspild. Het wordt onderdeel van de bodem, voedsel voor schimmels en bacteriën, voedingsstof voor wat opnieuw zal groeien. Wat eruitziet als een einde, is tussentijd — een stille voorbereiding op wat komen zal.
Dat is misschien wel het meest wonderlijke aan de herfst: ze is onstuimig in haar verschijning, maar ordelijk in haar beweging.
Op zondag 25 oktober, de Dag van de stilte, gaat de klok één uur terug. Ook wij kiezen met HERFSTTIJD bewust voor een kleine tegenbeweging: even uit het voortdurende lawaai en gedoe stappen. Kiezen voor stilte als ruimte om afstand te nemen, oog te hebben voor wat zich toont en aandacht vraagt, en anders te kijken naar wat zich in de herfststorm afspeelt.
Daar, in die rustige aanwezigheid, raken de onbesuisde herfst en de stilte elkaar: voorbij de schijn.
De herfst laat zien dat wat onbesuisd oogt, niet noodzakelijk roekeloos is. Dat uiteenvallen en verandering bij elkaar horen. Dat in die beweging al iets nieuws besloten ligt. En dat wat op wanorde lijkt, toch een ordening volgt.
Vaak is het alleen onze blik die die ordening niet meteen herkent.
De herfst lijkt onbesuisd.
Tot je haar leert lezen.
Wandel je mee?
Op zondag 25 oktober 2026 trekken we met #andereschoenen het Meerdaalwoud in.
Vanuit Waaranders, samen met Joost Tresignie, wandelen we door het herfstlandschap en maken we ruimte voor stilte, verwondering en een andere blik.
Onderweg klinken ook de woorden van Rainer Maria Rilke, Toon Hermans, Toon Tellegen, Hans Magnus Enzensberger, Jean Pierre Rawie en Maria Vasalis. Gedichten als vensters op wat zich rondom en in ons afspeelt.
Kortom, een dag met rek op: om te vertragen, te wandelen, te luisteren, te genieten en met andere ogen te kijken naar wat de herfst ons toont. We schuiven aan tafel voor een gezamenlijke maaltijd en nemen de tijd voor ontmoeting.
