Vanzelfsprekendheid en verwondering
Vanzelfsprekendheid is comfortabel. Verwondering verlegt stenen.
Elk jaar op 21 maart keert de lente terug. En toch blijft ze me verrassen.
Wanneer ik werkelijk stilsta -weg van het dagelijkse lawaai- is het alsof ik haar opnieuw voor het eerst zie.
Het ontwaken van de lente
Stilte vinden om de schoonheid van het moment te ervaren is niet gemakkelijk in een wereld die voortdurend versnelt en vol ruis zit.
Pas als we de drukte loslaten en ons toevertrouwen aan het hier en nu, voelen we diep vanbinnen de lente ontwaken.
De ontluikende natuur prikkelt onze zintuigen én verbeelding. Lente maakt ons nieuwsgierig. Naar het eerste groen dat voorzichtig de kop op steekt; de zachtheid van jong blad; de geur van bloesem of het vrolijke vogelgekwetter.
Terwijl de natuur uitloopt, wordt onze waarneming wakker en verfijnt onze aandacht zich.
Lente nodigt uit om ten volle te beleven, voorbij de vanzelfsprekendheid.
Om ons te bekwamen in traagheid. Met aandacht te kijken, te voelen en te luisteren naar de plek die we bewandelen alsof we haar voor het eerst betreden.
Wat verborgen ligt
Dit eerste ontwaken maakt ons benieuwd naar wat geduldig in de aarde wacht: kiemen die zich onder de oppervlakte schuilhouden, nog onzichtbaar en toch aanwezig.
Waarnemen en luisteren
Omsloten door stilte zien en horen we meer. We luisteren diep naar wat een plek in zich draagt -sporen van wie ons hier voorgingen, verhalen die erop wachten om gehoord te worden- echo’s die blijven nazinderen.
Door diep te luisteren worden we niet alleen toeschouwer, maar deelnemer.
Beschrijven, bewaren, bezielen
Als deelnemer geven we vorm aan wat ons raakt.
Met woorden, beelden, klanken zoeken we naar wat ons pakt, beweegt, ontroert.
Zo hertalen we wat we waarnemen. Wat eerst vluchtig was krijgt gewicht, wordt deel van ons en resoneert verder.
Vergankelijkheid en zorg
Tegelijk weten we dat alles vergankelijk is. Bloesems vallen, kleuren vervagen, geluiden verstommen.
Sporen wissen uit.
Echter, als we ons stil maken en aandachtig zijn, kunnen we broosheid beantwoorden met zorg: we zijn dan alert voor wat kwetsbaar is, voor wat ons draagt en ons vormt.
Het is in dat stille koesteren van schijnbare vanzelfsprekendheden dat onze verwondering zich verdiept.
Door telkens weer te hertalen wat we waarnemen, blijven we waakzaam voor kwetsbaarheid en geven we blijvende betekenis aan wat anders ongemerkt aan ons voorbij zou gaan.
Alles vergaat, maar in onze toewijding blijft het duren.
Zo wordt wat betekenis krijgt deel van een groter verhaal, dat verder klinkt dan wijzelf.
Wat hier in de lente zichtbaar wordt, is de kern van mijn #andereschoenen-werk.
Vertragen om werkelijk waar te nemen.
Luisteren tot betekenis zich toont.
Koesteren wat anders verloren gaat.
In elke wandeling, in elk gesprek leer ik mensen daarom verwonderd te kijken en te luisteren naar hun omgeving, naar elkaar, naar zichzelf – en stil te staan bij wat echt draagt. Zo behouden we samen perspectief in woelige tijden.
Uitnodiging
En deze aandacht voor wat ons werkelijk raakt, deze verwondering in het klein, nodigt uit tot samen beleven tijdens de Stilte- en poëziewandeling: de kracht van luisteren op 21 maart rond Abdij van Park in Heverlee, Leuven. Op uitnodiging van Waerbeke vzw begeleidt Moviganta deze wandeling. We wandelen samen in stilte en luisteren naar wat deze eeuwenoude plek ons nog steeds te vertellen heeft.
